Aslında hiç birimiz kendimiz için yaşayabilecek cesarete sahip değiliz diyedir bunca bocalamalar ve hayal kırıklıkları…

Geçenlerde bir dostum diyordu; “Hep oynuyorum… Kocama, Komşularıma, çevremdekilere olmadığım ama onların görmek istedikleri, kabul edecekleri beni sergiliyorum. Ama içim… İçimdeki dünya o kadar cehennem ve asıl ben o kadar muzdarabim ki! Artık korkuyorum çünkü yoruldum. Herkese farklı anlamlar ifşa etmekten yorgunum… Dayanamıyorum!

Oysa hayat o kadar kısa, vaatleri o kadar net ki…

Ve hayat aslında kesinlikle bizim seçtiğimizden başka bir şey de değil.

Mesela ben bugün mutsuzsam bunun nedeni her zaman iddia ettiğim gibi dışsal faktörler ya da yaşama dahil olmuş kişiler değil…

Bunun tek ve gerçek nedeni seçtiklerim ve yaptıklarımdan ibaret.

Ve hepimiz aslında seçtiğimiz hayatı yaşamayı dahi beceremeyecek kadar aciz bir durumda sadece mızırdanmakta ve kendi kendimizi mutsuz etmekteyiz.

Bunun sonucunda ya oyunlar oynamak, etrafımızdakilere farklı kimliklerde görünmek ya da kesinlikle yalan bir dünya örmekteyiz kendimize… Neden?

Hangi birimiz çıkıp şunu diyebilecek kadar hayata hâkim; “ Ben hayatın benim hâkim olabildiğim kadarından mesulüm… Bu yüzden sadece kendim için planlamadığım şeylerle karşılaşma olasılığım yoktur.”

Düşünsenize; diyelim yolun karşısına geçmeniz gerekiyor ve akan bir trafik mevcut…100 metre aşağıda bir üst geçit var, görüyorsunuz… Ama 100 metre aşağı yürüyüp o geçidi kullanarak karşıya geçip sonra 100 metre yukarı yürümek yerine bir tercih yapıyor ve kestirme yolu kullanıp yaradan hak deyip dalıyorsunuz akan trafiğin arasına… Ve bir araç gelip gözlerinizi ebediyen hayata kapatıyor ya da yaşamınızın kalan kısmı için size yatakta rezervasyon yapıveriyor… Size çarpan aracın sürücüsü dahil bu kazada kim sorumludur? Siz… Yani tercihinizle belirlediğiniz sonu yaşamaktır başınıza gelen… Oysa alın yazısından tutun, kadere, yaradana, sürücüye, belediyeye. Trafiğe varana değin nice söylemeniz vardır.

Hayat bizim tercih ettiğimiz şeyden başkası değil…

Başımıza gelenler de…